Przejdź do głównej zawartości

Wakacje , czas aktywności fizycznej :)

Przejawy motoryczności dziecka w wieku przedszkolnym możemy obserwować podczas jego spontanicznej i zorganizowanej aktywności fizycznej. Przy jej kształtowaniu należy pamiętać, że istnieje pewna ewolucyjnie zdeterminowana kolejność zdobywania umiejętności ruchowych.


 Rozwój ruchowy dziecka w wieku przedszkolnym jest mniej gwałtowny i szybki niż w poprzednich okresach rozwojowych cechuje go względna harmonijność. O umownym wyodrębnieniu grup wiekowych: 3 i 4-latki – grupy młodsze oraz 5 i 6-latki – grupy starsze zadecydowało zjawisko skoku rozwojowego zwanego a pogeum motoryczności.


Dziecko 3-letnie idąc do przedszkola ma opanowane podstawowe czynności praktyczne: chód, bieg, wspinanie się, pełzanie, pchanie itp. Nie potrafi łączyć w jeden ciąg kilku form ruchu, np. rzutu z rozbiegiem, skoku z rozbiegu, nie potrafi odwinąć cukierka, czy też zapiąć guzika w czasie chodu. Każdy z tych elementów sprawia mu zbyt duże trudności. Obca mu jest dokładność ruchów. Najważniejsze jest dla niego same działanie.



W okresie od 3 do 6 lat dziecko nie tylko poszerza zakres ruchów, ale wszystkie czynności wykonuje coraz sprawniej i szybciej, z większą precyzją, ruchy stają się coraz bardziej harmonijne i swobodne. Sprawniejsze i lepsze wykonywanie różnych czynności ruchowych pojawiają się wyraźnie u dzieci w wieku od 5 do 7 lat. Wiek ten jest okresem równowagi przedszkolnej i nazwany jest „złotym wiekiem przedszkolnym”. Szczególnie widoczne zmiany w motoryczności dziecka występują w tym okresie w rozwoju ruchów lokomocyjnych, w rzutach, w chwytach, skokach i wspinaniu.



U 6-latków rozwija się technika biegania (koordynacja kończyn górnych i dolnych). Rozwijają się ruchy podstawowe, których przejawem jest umiejętność utrzymywania ciała w równowadze (stanie na jednej nodze, na całej stopie lub na palcach) nawet bez kontroli wzroku. Ćwiczenia z elementem równowagi mierzą zdolność i sprawność ruchową, ale i odwagę i wytrzymałość nerwową.



Spośród naturalnych form ruchu najpóźniej kształtuje się umiejętność wykonywana rzutu jednorącz, jeszcze trudniejsze jest wykonywanie rzutu z rozbiegu. Następuje także dalszy rozwój i doskonalenie się ruchów narzędziowych, co wpływa na wzrost samodzielności i zaradności dziecka. Wiązanie sznurowadeł, zapinanie guzików staje się zautomatyzowane i sprawne u dzieci 6 – 7-letnich, jeżeli rodzice umożliwiają im takie ćwiczenia.

Autor: Sobolewska Małgorzata

 Obecnie związek między motoryką a psychiką jest rozumiany jako powiązanie ruchu z całokształtem procesów poznawczych i emocjonalno- motywacyjnym. Kształtowaniu aktywności psychomotorycznej w szczególny sposób sprzyjają zabawy ruchowe, które pozwalają dzieciom rozładować olbrzymią w tym wieku potrzebę ruchu. Dzięki temu w ich organizmach zachodzą następujące zmiany: 
- w sferze biologicznej : kształtują zdrową, sprawną fizycznie i odporną na negatywny wpływ środowiska jednostkę, doskonaląc funkcjonowanie ustroju.

Sprawnie motorycznie dziecko łatwiej nawiązuje kontakt z rówieśnikami, ma możliwość uczestniczenia w zabawach, współuczestniczenia w  grach. Różnorodność form ruchowych ma wpływ na rozwój zdolności koordynacyjnych np. zdolność orientacji, koordynacji ruchowej, szybkość reakcji, równowaga, poczucie rytmu. Zabawy ruchowe rozwijają również zręczność rąk i umiejętności manipulacyjne. Pomaga tu zastosowanie w zabawach przyborów i pomocy. 



 Aktywność ruchowa wpływa również na sferę psychiczną i społeczną dziecka. Pomaga uzyskać szereg cech niezbędnych w życiu dorosłego człowieka, takich jak: równowaga emocjonalna, odporność na stres, umiejętność psychicznej adaptacji do zmieniających się warunków. Kształtuje ponadto poczucie odpowiedzialności, zdyscyplinowania, wytrwałości w pokonywaniu trudności, sprzyja też przyswajaniu norm społecznych.Przy pomocy ruchu dziecko wyzwala również aktywność umysłową. W toku zabaw ruchowych gromadzi wrażenia i spostrzeżenia, wzbogaca zasób własnych doświadczeń, wyobrażeń, pojęć, kształci pamięć, uwagę, myślenie. Bawiąc się z innymi dziećmi podporządkowuje się ogółowi, wdrażając się do słuchania poleceń dziecko kształtuje swój charakter, uczucia, wolę. Zabawą ruchowym towarzyszą zwykle uczucia radości i zadowolenia, co sprzyja wypoczynkowi i odprężeniu, eliminacji agresji i gniewu.


  Wlaźnik zabawy i gry ruchowe należy określić jako uniwersalną, możliwą do zastosowania niezależnie od wieku ćwiczących formą ruchu, najchętniej uprawianą. Należy jednak pamiętać o spełnianiu istotnych wymogów przy ich doborze, a mianowicie: wiek, poziom intelektualny i sprawnościowy oraz umiejętności i zainteresowania grupy. Opierając się na wynikach badań można stwierdzić, iż jednym z najczęściej popełnianych błędów w czasie prowadzenia zabaw ruchowych jest przypadkowy i często jednostronny ich dobór. Chodzi natomiast o to, aby przez odpowiedni dobór zabaw rozwijać wszechstronnie organizm, zwiększać i urozmaicać wysiłek, podnosić stopień trudności i dlatego trzeba pamiętać, aby w toku zabaw przeważał inny zasadniczy element ruchowy odpowiadający głównym czynnościom ruchowym dziecka. Znany metodyk W. Gniewkowski uważa, że aktywność ruchowa całego społeczeństwa, w tym szczególnie dzieci i młodzieży jest nieodzowna. Jest to bowiem najtańszy, najpopularniejszy i najwszechstronniejszy środek stymulujący rozwój.

Opracowała: mgr Dorota Antkowiak

 Wincenty Okoń określa zabawę jako manifestację całej osobowości dziecka kilkuletniego, wchodzącego w założone kontakty ze swoim otoczeniem rzeczowym i ludzkim. Spełnia ona przy tym funkcje, które można określić jako: zabawę - uczenie się, zabawę - pracę i zabawę - aktywność społeczną


W zabawie dziecko poznaje siebie, swoje mocne i słabe strony, opinie o sobie i własnych zdolnościach; poznaje własne emocje i porównuje je z reakcjami innych na tę samą sytuację. Poznaje reguły, prawa i obyczaje grupy, świat wokół siebie, prawa nim rządzące, rozwija różne formy aktywności językowej. Poznaje też różne formy ekspresji - taniec, ruch, muzykowanie, dramę, pantomimę, zabawę pędzlem i kolorami świata. Zabawa ma olbrzymie znaczenie dla rozwoju każdego dziecka, towarzyszy mu już od momentu jego narodzin i tak naprawdę jest obecna przez całe życie. Jest ona podstawowym czynnikiem, który wpływa na wszechstronny rozwój dziecka. Początkowo dziecko bawi się manipulując własnym ciałem, później przedmiotami, a następnie potrafi budować obrazy, scenografie np. do zabawy w dom. Dziecko stopniowo od zabawy samotnej (trzylatek) przechodzi do interakcji z innymi rówieśnikami (dzieci starsze).



 Według współczesnych poglądów zabawa pełni wiele różnych funkcji: umożliwiając zaspokojenie indywidualnych potrzeb i zainteresowań, jednocześnie ułatwia dziecku wchodzenie w życie społeczne, poznanie rzeczywistości i dostosowanie jej do własnych potrzeb. Teorię atawizmu przedstawił G. Stanley Hall, gdzie pisze, iż w zabawie dzieci pojawiają się kolejno czynności analogiczne do tych, które ludność podejmowała w toku swojego historycznego rozwoju. W zabawie dziecko wyładowuje też atawistyczne skłonności, które nie maja racji bytu we współczesnej cywilizacji, np. w bójkach zaspokajają instynkt walki.


 W psychologii rozwojowej wieku dziecięcego możemy przeczytać o funkcjach jakie spełnia zabawa jest formą uczenia się, zdobywania nowych umiejętności i doświadczeń, dzięki którym uczy się celowo i skutecznie oddziaływać na otoczenie. Zabawa pełni także funkcje wartości poznawczych ponieważ podczas zabawy mały człowiek utrwala i doskonali przyswojone sposoby myślenia i działania, a ponadto rozwija swe możliwości umysłowe oraz wzbogaca zasób wiedzy o otoczeniu.


 Podczas zabawy następuje kształtowanie uczuć i ich upust zarówno tych pozytywnych jak i negatywnych. Zabawa spełnia także funkcje diagnostyczną dla nauczycieli, ponieważ dziecko podczas zabawy informuje o tym co przeżywa, czego doświadczyło, czego było świadkiem. Czynność zabawowa spełni także role socjalizacyjną dlatego iż dziecko uczy się współpracować z innymi, przystosowuje się do określonych norm  i zasad, a także kształci cechy, które są przydatne w życiu społecznym jak wytrwałość i cierpliwość.



Zabawa w życiu dziecka ma ogromny wpływ na jego funkcjonowanie oraz na rozwój procesów poznawczych (zwłaszcza na spostrzeganie, pamięć, uwagę, myślenie, wyobraźnię). Dzięki zabawom dziecko w sposób dla niego przyjemny może nabyć niezbędnych kompetencji do lepszego funkcjonowania w życiu. Zabawa pozwala dziecku wspaniale się bawić, realizować swoje plany i ukazać swoją osobę innym, pozwala poznać świat i go zrozumieć. Pamiętajmy zatem, że główną formą działalności dziecka przedszkolnego jest zabawa, dlatego nie zmuszajmy go do zbyt szybkiego przejścia w wiek szkolny.  Przedszkolak ma się bawić i cieszyć dzieciństwem, a nie siedzieć w ławce jak uczeń. Pozwólmy, więc dziecku być dzieckiem gdyż na dorosłość ma ono jeszcze bardzo dużo czasu.

Opracowała: Ewa Aleksandrowicz



 E. Hurlock wyróżnia cztery funkcje zabawy. Są to: 

1. funkcja kształcąca- dziecko w zabawie kształci swoje zmysły, doskonali sprawność motoryczną, wzbogaca wiedzę o świecie, a także wiedzę o sobie samym, to znaczy poznaje swoje możliwości i uczy się je oceniać. 
2. funkcja wychowawcza – dziecko szczególnie w zabawach grupowych przyswaja różne normy, uczy się przestrzegania reguł postępowania w różnych sytuacjach, uczy się przestrzegania umów z innymi ludźmi. 

3. funkcja terapeutyczna, inaczej korekcyjna – w zabawie dziecko ma możliwość z jednej strony uwolnienia się od dręczących je napięć, emocji, a z drugiej uczy się różnych sposobów wyrażania swoich uczuć oraz rozwiązywania swoich problemów osobistych.



 4. funkcja projekcyjna – dzięki temu, że w zabawie dziecko wchodzi w różne sytuacje, wykonuje różne zadania, pełni różne role, a więc ujawnia pośrednio przez te wszystkie środki wiele swoich możliwości, dorosły może odkryć i lepiej poznać różne problemy dziecka. Wnikliwe obserwowanie dziecka we trakcie różnych zabaw umożliwia poznanie wielu dotąd ukrytych mocnych i słabych stron dziecka. Pozwala na odkrycie możliwości dziecka, tego, na co je stać w rożnych sytuacjach.(A.Brzezińska ,1985,s.68).


Tak więc pozwólmy naszym dziecią się bawić , skakać, brykać :)

Popularne posty z tego bloga

Wielkanoc się zbliża

Przygotowania Wielkanocne czas zacząć , te domowe i te przedszkolne. Babcia wycina...wycina ...wycina zajączki. Pomysłów na nie jest wiele :
-biało-czarne obrazki dla maluszka  - kicające zające na przedszkolnym oknie - pastelowe zajączki  w ramkach  - a może tak jak na pierwszym zdj. laminować i zawiesić na drążku ....
Pomysłów może być wiele . A może ktoś szablon szuka ? Proponuję moją ulubioną stronę do papierowych szaleństw  Canon Creative Park TU . ( a TU bezpośredni link do naszych zajączków )
Miłej zabawy !!!






Rzeźba kota techniką " paper mache"

Dzieci rosną i czas na bardziej skomplikowane zajęcia plastyczne. Bez strachu , to nie jest takie trudne. Jednak "paper mache" wymaga troszkę skupienia i cierpliwości. Bardzo recyklingowa metoda , angażująca wyobraźnię dziecka.


Potrzebne materiały: -klej wikol -taśma malarska -stare gazety,papiery, rolki po papierze , balony .... -farby ( najlepiej akrylowe) i wszystko co podpowie wyobraźnie 


My mamy duże styropianowe jajo,kawałek drutu ,taśmę malarską ,wikol i białe kartki... Co można z tego zrobić ? Maks stwierdził ,że kota lub króliczka... Padło na kota ! Podczas tworzenia formy potrzebna jest pomoc babci ...później już mniej . ( przypomnę , że już kiedyś w podobny sposób Maks   robił bałwana [ tu] i pinate [ tul] )
Kształt kota już powstał wszystko wzmacnialiśmy i formowaliśmy dzięki taśmie malarskiej. Następny etap oklejenie formy kawałkami papieru przyklejonymi na rozwodniony wikol. Po wyschnięciu na drugi dzień wystarczy już tylko pomalować.  Teraz wszystko zależy od…

Kurka

Pamiętacie wczorajszy post Wielkanocny ? Dziś kolejna wycinanka pobrana z Canon Creative Park TU. Tym razem kurka :) do pobrania TU Już ponad trzy lata temu polecałam stronkę , prezentując : -mobilny Układ Słoneczny klik  -karty z dopasowaniem cieni klik -karty ze zwierzętami klik - czy dziwne klocki  klik ....
Jednak uważam ,że warto przypomnieć . Osobiście korzystam często,szczególnie : maski ,kartki świąteczne, elementy strojów , budowle czy elementy charakterystycznych ozdób w rozmowach o Świętach z różnych stron Świata.